- สามารถนำบทความนี้ไปเผยแพร่ที่อื่นได้หรือไม่?

ได้ค่ะ แต่กรุณาลิงค์กลับมาที่นี่ด้วย อยากได้คนคอมเมนต์อ่ะ เป็นกำลังใจ TwT แค่ลิงค์กลับมามือไม่ด้วนหรือถึงขั้นเสียชีวิตหรอกนะคะ ใช่มั้ย???

- Kinetic Novel คือ?

นิยายแบบดิจิตอล สำหรับอ่านบนคอมหรือดูกับเครื่องเกม มีภาพ มีดนตรีและเสียงพากย์ประกอบ 

- นอกจากโพลิโฟนิก้าซีรีส์แล้วยังมีเรื่องอื่นอีกหรือไม่?

ลองดูที่ http://www.kineticnovel.jp ค่ะ

 

คำเตือนก่อนอ่าน

กรุณาทำใจกับสำนวนคนแปล และอาการโฮกฮากวี้ดว้ายที่อาจแทรกๆ ลงไปในบทความด้วยนะคะ ขอออกตัวก่อนว่าเจ้าของบล็อกก็ไม่ได้เก่งเด้อ ไม่ได้แปลนะคะ แค่สรุปเฉยๆ เพราะถ้าแปล เจ้าของบล็อกคงหัวหงอก ไม่ต้องทำมากินอะไรแล้ว เหอๆ

 

สารบัญเรื่องย่อ Shinkyoku Soukai Polyphonica Crimson Kinetic Novel

 

Prologue -การพบเจออีกครั้งของเด็กหนุ่มและภูตสีแดง-  | Read 

Chapter 1 -สัญญาที่แท้จริง- | Read 

Chapter 2 -เงามืดที่คืบคลาน- | Part 1  | Part 2 

Chapter 3 -อดีตที่เปิดเผย- | Part 1 | Part 2 | Part 3

Chapter 4 -บทเพลงแห่งพระเจ้า-  | Part 1 | Part 2 | Part 3 | Part 4

Complete!

ปล. ชื่อแชปเตอร์ เจ้าของบล็อกตั้งเองนะคะ ฮ่าๆ

 

อ่าน White Series | Read

อ่าน Black Series | Read 

 

 

 

「お前を私だけのものにしたい。 お前の描き出す魂の形を私だけのものに。 それは―ダメか?」

"ฉันต้องการให้เธอเป็นของฉันแต่ผู้เดียว ต้องการรูปลักษณ์แห่งจิตวิญญาณที่เธอวาดออกมาเ็ป็นของตัวเองแค่คนเดียว...ได้รึเปล่า?"

 

ยามค่ำคืนในป่าทึบ ปรากฏเงาของหญิงสาวผู้หนึ่งกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่าง ถึงแม้ระดับของเธอจะสูงกว่าฝ่ายศัตรูมาก แต่ดูเหมือนว่าเธอกำลังจะเพลียงพล้ำ 

"ฮึ่ม...สมแล้วที่เป็น <จตุวาทกะ> ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ แค่นี้สินะ" 

ในตอนที่เธอกำลังหนีอยู่นั่นเอง ฝ่ายศัตรูก็ตามมาเจอเธอจนได้ 

"อย่าดูถูกกันนะ! คิดว่าภูตระดับล่างจะเอาชนะโคติคาร์เต้ อพา ลาแกรงเจสคนนี้ได้รึไง" 

ไม่ทันขาดคำ ปีก 6 แฉกสีแดงอันส่องสว่างของเธอก็จางหายไป 

"สมราคาที่ได้รับยกย่องให้เป็นดันทิสต์ฝีมือดีที่สุดในโลก แม้กระทั่งกับภูตระดับล่าง ยังให้พลังแก่พวกมันได้ถึงขนาดนั้น หรือว่า..."

"ถึงจะพร่ำบอกว่าตัวเองเป็นหนึ่งในภูตต้นกำเนิด แต่พอไร้เพลงศักดิ์สิทธิ์แล้วมันก็เท่านี้สินะ ช่วยไม่ได้ คงต้องขอความช่วยเหลือจากพวก <คนต่างถิ่น> เท่านั้น"

 

ทันใดนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงคนร้องเพลง น่าแปลก ในป่าแบบนี้ไม่น่าจะมีใครอาศัยอยู่ แว้บแรกเธอนึกว่าเป็นเพลงของ <จตุวาทกะ>

ทว่าเสียงเพลงที่เธอได้ยิน มันช่างบริสุทธิ์ งดงาม ไร้ซึ่งการตกแต่งใดๆ ราวกับสะท้อนจิตใจของผู้ที่ขับร้องออกมา แต่มันก็เป็นเพลงที่แฝงไว้ด้วยความเศร้า เสียงเพลงทำให้เธอค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว และได้รู้ว่าเสียงเพลงนั่นมาจากบนหลังคาของ "สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าทอร์วัส"

หญิงสาวออกแรงถีบตัวเองเบาๆ ผลลัพธ์ที่ออกมาช่างน่าตกใจ...เพราะมันทำให้เธอ "บิน" ไปยังหลังคาของสถานสงเคราะห์

ผู้ที่นั่งบนหลังคา คือ เด็กชายอายุราว 4-5 ขวบ แถมหน้ายังหวานชวนให้เข้าใจผิดคิดว่าเป็นผู้หญิงซะด้วยซ้ำ เด็กชายนั่งมองดวงจันทร์ร้องเพลงอยู่คนเดียว โดยไม่สังเกตว่าหญิงสาวลอยอยู่ด้านหลังตน สักพักเด็กชายก็รู้สึกตัว

 

 

 

 

"ใครน่ะ?"

"ฉันมาที่นี่เพราะเพลงของเธอ"

เด็กชายทำท่าเขินอาย นี่อาจเป็นครั้งแรกที่เขาร้องเพลงต่อหน้าคนอื่น

"ไม่ใช่เรื่องที่ต้องอายเลย เพลงของเธอ เพราะดีทีเดียว"

"ขอบคุณครับ..."

"...หืม? ไม่เห็นได้ยินเลย พูดอีกทีซิ ไม่้ต้องอายไปหรอก ผู้ชายไม่ใช่เหรอ"

"ขอบคุณครับ พี่"

"ร้องไห้เหรอ?"

"ม-ไม่ใช่ซะหน่อย"

"นั่นสินะ เธอเป็นผู้ชายนี่"

"...ก็ใช่น่ะสิ"

"ฉันต้องการให้เธอเป็นของฉันแต่ผู้เดียว ต้องการรูปลักษณ์แห่งจิตวิญญาณที่เธอวาดออกมาเ็ป็นของตัวเองแค่คนเดียว...ได้รึเปล่า?"

 

ในตอนนี้เด็กชายยังไม่โตพอที่จะเข้าใจความหมายของคำพูดหญิงสาว แต่หากเป็นผู้ที่มีความสามารถพิเศษอย่างหนึ่งมาได้ยินเข้าแล้ว คงจะอดตกใจกับคำพูดของเธอไม่ได้ เพราะมันคือคำพูดแห่งพันธสัญญา 

"จริงด้วยสินะ คือฉันหมายความว่าจากนี้ไปเธอจะร้องเพลงเพื่อฉันได้มั้ย" 

เด็กชายอ้ำๆ อึ้งๆ อยู่พักหนึ่งก่อนจะตอบ "อื้อ" พร้อมกับพยักหน้า หญิงสาวยื่นมือไปสัมผัสแก้มของเด็กชาย 

"นี่คือหลักฐานแห่งสัญญา หลับตาลงสิ..."

 

=====================================================

 


จักรวรรดิเมนิส เมืองทอร์วัส สองสาวพี่น้องฝาแฝด ยูกิริ เพลเซลเต้ ชื่อเล่น "เพลเซ่" และยูิกิริ พรีเนซิก้า ชื่อเล่น "พรีเน่" มาทัศนศึกษาที่โรงเรียนเพลงศักดิ์สิทธิ์ทอร์วัสเพื่อเตรียมตัวเข้าเรียนในปีการศึกษาหน้า

เพลงศักดิ์สิทธิ์ --- ท่วงทำนองของพระเจ้า บทเพลงที่มีไว้เป็นสื่อกลางให้มนุษย์เรียกภูต และมอบพลังแก่ภูต

ผู้บรรเลงเพลงศักดิ์สิทธิ์ หรือดันทิสต์ คือ กลุ่มคนที่สามารถใช้เพลงศักดิ์สิทธิ์ได้ และโรงเรียนแห่งนี้คือโรงเรียนที่มีชื่อเสียงยาวนานในการฝึกดันทิสต์ออกไปสู่สังคม

ภูต --- "บางสิ่งบางอย่างที่เปี่ยมไปด้วยความรู้"  "เพื่อนผู้แสนดีของมนุษย์"  สิ่งมีชีวิตในอีกรูปแบบหนึ่งที่ต่างไปจากมนุษย์

 

 

สองพี่น้องยูกิริเดินทัวร์โรงเรียนโดยมีภูตระดับล่างที่เรียกว่า "โบไร" ลักษณะเป็นก้อนกลมๆ คอยนำทางและคอยแนะนำห้องต่างๆ ให้ แต่ไอ้ครั้นจะเรียกโบไรว่า "โบไรซังๆ" มันก็กระไร เหมือนภูติเรียกคน "นินเก็น(มนุษย์)ซังๆ" เพลเซ่เลยตั้งชื่อให้ว่า กีก้า เพราะฟังดูเข้มแข็งดี แต่อยากให้น่ารักเลยใส่จังลงไปด้วย กลายเป็น "กีก้าจัง" และดูท่าโบไรตัวนี้จะชอบใจมากทีเดียว

เมื่อเดินมาจนถึงโรงอาหาร เพลเซ่ก็เกิดอาการท้องร้องขึ้นมาซะงั้น เลยชวนน้องสาวฝาแฝดให้แวะกินอาหารซะเลย (ฮา) ในระหว่างที่เพลเซ่กำลังลัลล้ากับสิ่งรอบข้างนั่นเอง เธอก็ชนเข้ากับเด็กหนุ่มที่ถือถาดอาหารเข้าเต็มเปา

 

 

เด็กหนุ่มรีบขอโทษเพลเซ่อย่างลนลาน และกำลังจะเอาผ้าเช็ดตัวเธอให้ แต่ยูฟินลีซึ่งเป็นรุ่นพี่ของเขาพูดแทรกขึ้นมาซะก่อน

"นี่ โฟลอน อย่าเช็ดนะ"

เพราะโฟลอนกำลังจะเช็ดที่หน้าอก ฮ่า....แถมเละๆ แบบนี้ยิ่งเช็ดจะยิ่งเลอะหนักกว่าเก่าอีก ยูฟินลีบอกให้โฟลอนรีบไปขอโทษพ่อครัวซะ ทางนี้เธอจะจัดการเอง หลังจากโฟลอนไปขอโทษพ่อครัวได้สักพักก็มีเสียงแว้ดดุโฟลอนโวยวายลั่น

"ขอโทษทีนะ ที่จริงเด็กคนนั้นเป็นเด็กดีหรอก เสียตรงออกจะซุ่มซ่ามไปหน่อย"

"อ้อค่ะ....อย่างนั้นเองเหรอคะ"

จากนั้นยูฟินลีจะถามสองแฝดว่า มาทัศนศึกษาโรงเรียนใช่มั้ย ถ้ายังจะดูโรงเรียนต่อก็เอาเครื่องแบบนักเรียนไปใส่ก่อนก็ได้ เดี๋ยวเสื้อผ้าที่เลอะจะเอาไปซักให้ 

 

 

ยูฟินลีจะพาเพลเซ่ไปเปลี่ยนชุด เพลเซ่ก็แกมบังคับให้พรีเน่ใส่ชุดนักเรียนตามตัวเองด้วยซะเลย ฮา ยูฟินลีบอกว่าพอซักเสื้อให้เสร็จแล้วเดี๋ยวจะเอามาวางในล็อกเกอร์ให้ พอตอนจะกลับก็เปลี่ยนชุดคืนได้เลย

 

 

พอเปลี่ยนชุดเสร็จ ทั้งคู่ก็กลับไปหากีก้าจัง กีก้าจังเลยพาไปดูห้องฝึกซ้อมต่อ กีก้าจังจะแนะนำว่าที่นี่เป็นสถานที่ที่ใช้ "วันแมนออเคสตร้า" ในการฝึกซ้อมบรรเลงเพลงศักดิ์สิทธิ์ ไหนๆ ก็ไม่มีใครอยู่ เพลเซ่เลยขอแว้บเข้าไปดูซะหน่อย

วันแมนออเคสตร้า --- อุปกรณ์ที่มีไว้เพื่อให้ดันทิสต์สามารถบรรเลงเพลงศักดิ์สิทธิ์ได้โ้ดยลำพัง

เพลเซ่กะจะลองกางวันแมนออเคสตร้าออกมาเล่นๆ ด้วย แต่พรีเน่เบรกไว้ก่อน แล้วก็มีนักเรียนคนอื่นเข้ามาเรียนพอดี สองสาวเลยปลีกตัวลี้ออกมา

กีก้าจังนำทางสองสาวมาจนถึงหน้าห้อง ผอ. แล้วก็เจอกับผู้ชายคนหนึ่งเข้าซึ่งก็คือ ผอ.นั่นเอง

 

 

สองสาวจะทักทาย ผอ. แล้ว ผอ.จะจำนามสกุลยูกิริได้ เพราะว่าพ่อของสองแฝดเคยเป็นศิษย์เก่าที่นี่ แถมยังเป็นนักเรียนที่เ