~May the Yuri power lies inside you~

 

 

 

 

 

ยามค่ำคืนในป่าทึบ ปรากฏเงาของหญิงสาวผู้หนึ่งกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่าง ถึงแม้ระดับของเธอจะสูงกว่าฝ่ายศัตรูมาก แต่ดูเหมือนว่าเธอกำลังจะเพลียงพล้ำ 

"ฮึ่ม...สมแล้วที่เป็น <จตุวาทกะ> ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ แค่นี้สินะ" 

ในตอนที่เธอกำลังหนีอยู่นั่นเอง ฝ่ายศัตรูก็ตามมาเจอเธอจนได้ 

"อย่าดูถูกกันนะ! คิดว่าภูตระดับล่างจะเอาชนะโคติคาร์เต้ อพา ลาแกรงเจสคนนี้ได้รึไง" 

ไม่ทันขาดคำ ปีก 6 แฉกสีแดงอันส่องสว่างของเธอก็จางหายไป 

"สมราคาที่ได้รับยกย่องให้เป็นดันทิสต์ฝีมือดีที่สุดในโลก แม้กระทั่งกับภูตระดับล่าง ยังให้พลังแก่พวกมันได้ถึงขนาดนั้น หรือว่า..."

"ถึงจะพร่ำบอกว่าตัวเองเป็นหนึ่งในภูตต้นกำเนิด แต่พอไร้เพลงศักดิ์สิทธิ์แล้วมันก็เท่านี้สินะ ช่วยไม่ได้ คงต้องขอความช่วยเหลือจากพวก <คนต่างถิ่น> เท่านั้น"

 

ทันใดนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงคนร้องเพลง น่าแปลก ในป่าแบบนี้ไม่น่าจะมีใครอาศัยอยู่ แว้บแรกเธอนึกว่าเป็นเพลงของ <จตุวาทกะ>

ทว่าเสียงเพลงที่เธอได้ยิน มันช่างบริสุทธิ์ งดงาม ไร้ซึ่งการตกแต่งใดๆ ราวกับสะท้อนจิตใจของผู้ที่ขับร้องออกมา แต่มันก็เป็นเพลงที่แฝงไว้ด้วยความเศร้า เสียงเพลงทำให้เธอค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว และได้รู้ว่าเสียงเพลงนั่นมาจากบนหลังคาของ "สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าทอร์วัส"

หญิงสาวออกแรงถีบตัวเองเบาๆ ผลลัพธ์ที่ออกมาช่างน่าตกใจ...เพราะมันทำให้เธอ "บิน" ไปยังหลังคาของสถานสงเคราะห์

ผู้ที่นั่งบนหลังคา คือ เด็กชายอายุราว 4-5 ขวบ แถมหน้ายังหวานชวนให้เข้าใจผิดคิดว่าเป็นผู้หญิงซะด้วยซ้ำ เด็กชายนั่งมองดวงจันทร์ร้องเพลงอยู่คนเดียว โดยไม่สังเกตว่าหญิงสาวลอยอยู่ด้านหลังตน สักพักเด็กชายก็รู้สึกตัว

 

 

 

 

"ใครน่ะ?"

"ฉันมาที่นี่เพราะเพลงของเธอ"

เด็กชายทำท่าเขินอาย นี่อาจเป็นครั้งแรกที่เขาร้องเพลงต่อหน้าคนอื่น

"ไม่ใช่เรื่องที่ต้องอายเลย เพลงของเธอ เพราะดีทีเดียว"

"ขอบคุณครับ..."

"...หืม? ไม่เห็นได้ยินเลย พูดอีกทีซิ ไม่้ต้องอายไปหรอก ผู้ชายไม่ใช่เหรอ"

"ขอบคุณครับ พี่"

"ร้องไห้เหรอ?"

"ม-ไม่ใช่ซะหน่อย"

"นั่นสินะ เธอเป็นผู้ชายนี่"

"...ก็ใช่น่ะสิ"

"ฉันต้องการให้เธอเป็นของฉันแต่ผู้เดียว ต้องการรูปลักษณ์แห่งจิตวิญญาณที่เธอวาดออกมาเ็ป็นของตัวเองแค่คนเดียว...ได้รึเปล่า?"

 

ในตอนนี้เด็กชายยังไม่โตพอที่จะเข้าใจความหมายของคำพูดหญิงสาว แต่หากเป็นผู้ที่มีความสามารถพิเศษอย่างหนึ่งมาได้ยินเข้าแล้ว คงจะอดตกใจกับคำพูดของเธอไม่ได้ เพราะมันคือคำพูดแห่งพันธสัญญา 

"จริงด้วยสินะ คือฉันหมายความว่าจากนี้ไปเธอจะร้องเพลงเพื่อฉันได้มั้ย" 

เด็กชายอ้ำๆ อึ้งๆ อยู่พักหนึ่งก่อนจะตอบ "อื้อ" พร้อมกับพยักหน้า หญิงสาวยื่นมือไปสัมผัสแก้มของเด็กชาย 

"นี่คือหลักฐานแห่งสัญญา หลับตาลงสิ..."

 

=====================================================

 

จักรวรรดิเมนิส เมืองทอร์วัส สองสาวพี่น้องฝาแฝด ยูกิริ เพลเซลเต้ ชื่อเล่น "เพลเซ่" และยูิกิริ พรีเนซิก้า ชื่อเล่น "พรีเน่" มาทัศนศึกษาที่โรงเรียนเพลงศักดิ์สิทธิ์ทอร์วัสเพื่อเตรียมตัวเข้าเรียนในปีการศึกษาหน้า

เพลงศักดิ์สิทธิ์ --- ท่วงทำนองของพระเจ้า บทเพลงที่มีไว้เป็นสื่อกลางให้มนุษย์เรียกภูต และมอบพลังแก่ภูต

ผู้บรรเลงเพลงศักดิ์สิทธิ์ หรือดันทิสต์ คือ กลุ่มคนที่สามารถใช้เพลงศักดิ์สิทธิ์ได้ และโรงเรียนแห่งนี้คือโรงเรียนที่มีชื่อเสียงยาวนานในการฝึกดันทิสต์ออกไปสู่สังคม

ภูต --- "บางสิ่งบางอย่างที่เปี่ยมไปด้วยความรู้"  "เพื่อนผู้แสนดีของมนุษย์"  สิ่งมีชีวิตในอีกรูปแบบหนึ่งที่ต่างไปจากมนุษย์

 

 

สองพี่น้องยูกิริเดินทัวร์โรงเรียนโดยมีภูตระดับล่างที่เรียกว่า "โบไร" ลักษณะเป็นก้อนกลมๆ คอยนำทางและคอยแนะนำห้องต่างๆ ให้ แต่ไอ้ครั้นจะเรียกโบไรว่า "โบไรซังๆ" มันก็กระไร เหมือนภูติเรียกคน "นินเก็น(มนุษย์)ซังๆ" เพลเซ่เลยตั้งชื่อให้ว่า กีก้า เพราะฟังดูเข้มแข็งดี แต่อยากให้น่ารักเลยใส่จังลงไปด้วย กลายเป็น "กีก้าจัง" และดูท่าโบไรตัวนี้จะชอบใจมากทีเดียว

เมื่อเดินมาจนถึงโรงอาหาร เพลเซ่ก็เกิดอาการท้องร้องขึ้นมาซะงั้น เลยชวนน้องสาวฝาแฝดให้แวะกินอาหารซะเลย (ฮา) ในระหว่างที่เพลเซ่กำลังลัลล้ากับสิ่งรอบข้างนั่นเอง เธอก็ชนเข้ากับเด็กหนุ่มที่ถือถาดอาหารเข้าเต็มเปา

 

 

เด็กหนุ่มรีบขอโทษเพลเซ่อย่างลนลาน และกำลังจะเอาผ้าเช็ดตัวเธอให้ แต่ยูฟินลีซึ่งเป็นรุ่นพี่ของเขาพูดแทรกขึ้นมาซะก่อน

"นี่ โฟลอน อย่าเช็ดนะ"

เพราะโฟลอนกำลังจะเช็ดที่หน้าอก ฮ่า....แถมเละๆ แบบนี้ยิ่งเช็ดจะยิ่งเลอะหนักกว่าเก่าอีก ยูฟินลีบอกให้โฟลอนรีบไปขอโทษพ่อครัวซะ ทางนี้เธอจะจัดการเอง หลังจากโฟลอนไปขอโทษพ่อครัวได้สักพักก็มีเสียงแว้ดดุโฟลอนโวยวายลั่น

"ขอโทษทีนะ ที่จริงเด็กคนนั้นเป็นเด็กดีหรอก เสียตรงออกจะซุ่มซ่ามไปหน่อย"

"อ้อค่ะ....อย่างนั้นเองเหรอคะ"

จากนั้นยูฟินลีจะถามสองแฝดว่า มาทัศนศึกษาโรงเรียนใช่มั้ย ถ้ายังจะดูโรงเรียนต่อก็เอาเครื่องแบบนักเรียนไปใส่ก่อนก็ได้ เดี๋ยวเสื้อผ้าที่เลอะจะเอาไปซักให้ 

 

 

ยูฟินลีจะพาเพลเซ่ไปเปลี่ยนชุด เพลเซ่ก็แกมบังคับให้พรีเน่ใส่ชุดนักเรียนตามตัวเองด้วยซะเลย ฮา ยูฟินลีบอกว่าพอซักเสื้อให้เสร็จแล้วเดี๋ยวจะเอามาวางในล็อกเกอร์ให้ พอตอนจะกลับก็เปลี่ยนชุดคืนได้เลย

 

 

พอเปลี่ยนชุดเสร็จ ทั้งคู่ก็กลับไปหากีก้าจัง กีก้าจังเลยพาไปดูห้องฝึกซ้อมต่อ กีก้าจังจะแนะนำว่าที่นี่เป็นสถานที่ที่ใช้ "วันแมนออเคสตร้า" ในการฝึกซ้อมบรรเลงเพลงศักดิ์สิทธิ์ ไหนๆ ก็ไม่มีใครอยู่ เพลเซ่เลยขอแว้บเข้าไปดูซะหน่อย

วันแมนออเคสตร้า --- อุปกรณ์ที่มีไว้เพื่อให้ดันทิสต์สามารถบรรเลงเพลงศักดิ์สิทธิ์ได้โ้ดยลำพัง

เพลเซ่กะจะลองกางวันแมนออเคสตร้าออกมาเล่นๆ ด้วย แต่พรีเน่เบรกไว้ก่อน แล้วก็มีนักเรียนคนอื่นเข้ามาเรียนพอดี สองสาวเลยปลีกตัวลี้ออกมา

กีก้าจังนำทางสองสาวมาจนถึงหน้าห้อง ผอ. แล้วก็เจอกับผู้ชายคนหนึ่งเข้าซึ่งก็คือ ผอ.นั่นเอง

 

 

สองสาวจะทักทาย ผอ. แล้ว ผอ.จะจำนามสกุลยูกิริได้ เพราะว่าพ่อของสองแฝดเคยเป็นศิษย์เก่าที่นี่ แถมยังเป็นนักเรียนที่เก่งมากๆ ด้วย คุยกันเสร็จ ผอ.ก็ลูบๆ หัวแล้วจากไป

เพลเซ่นึกสงสัยที่ ผอ.บอกว่าเคยสอนพ่อมาก่อน แล้วตอนนี้ ผอ.อายุเท่าไหร่ฟะ?????? 

 

===================================================== 

 

หลังทัศนศึกษาเสร็จ สองแฝดกลับมาถึงโรงแรม ถึงได้รู้ตัวว่าใส่ชุดนักเรียนกลับมาด้วย แถมเพลเซ่ยังเอากระเป๋าเงินใส่ไว้ในชุดที่เอาไปซักอีกต่างหาก ถ้าไม่รีบกลับไปเอาก็จะไม่มีเงินจ่ายค่าเช็คเอาท์ออกจากโรงแรมในวันรุ่งขึ้น สองสาวจึงจำต้องย้อนกลับมาโรงเรียนในเวลาดึก

ตอนที่เดินหลงไปหลงมาอยู่ในโรงเรียนนั่นเอง พรีเน่บอกให้เพลเซ่เงียบหน่อย แล้วถามว่าได้ยินเสียงอะไรมั้ย

เพลเซ่นึกว่าผี แต่พรีเน่บอกว่าเป็นเสียงร้องเพลง และอาจเป็น "เพลงศักดิ์สิทธิ์" ด้วย

พรีเน่ได้ยินเสียงดังมาจากห้องเรียน ในห้องนั้นมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนร้องเพลงอยู่ที่หน้าต่าง และเป็นคนเดียวกับที่ทำอาหารหกใส่เพลเซ่เมื่อตอนกลางวัน

 

ในขณะเดียวกัน ณ สถานที่แห่งหนึ่งในความมืดมิด...

(ใช่แล้ว เพลงนั้น...ฉันเฝ้ารอ...เฝ้ารอแค่เพลงนั้นเพียงสิ่งเดียวตลอดมา...)

 

เด็กหนุ่มสังเกตเห็นเพลเซ่กับพรีเน่  เขาจึงถามสองแฝดว่ามาทำอะไรดึกดื่นป่านนี้ เพลเซ่จึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง เด็กหนุ่มแนะนำตัวว่าเขาชื่อ ทาทาร่า โฟลอน เป็นนักเรียนของโรงเรียนทอร์วัสแห่งนี้เหมือนกัน และทำงานพิเศษอยู่ที่โรงอาหาร เพราะเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีใครส่งเสีย

เพลเซ่จะชมว่าโฟลอนขยันจริงๆ ทำงานพิเศษแล้วยังมาซ้อมดึกๆ ดื่นๆ อีก โฟลอนยิ้มแหยๆ พร้อมกับบอกว่าที่จริงเขาไม่ได้เก่งอะไรหรอก สอบก็ตกอีกต่างหาก และก็กำลังจะสอบซ่อมด้วย ไม่งั้นก็จะไม่ได้เลื่อนชั้น แถมยังไม่เคยทำสัญญากับภูตเลยสักตน บางทีเพลงของเขาอาจจะยังขาดบางอย่างไป...พรีเน่ถามแบบไม่เชื่อว่านี่คือเรื่องจริงเหรอ...

โฟลอนบอกว่าที่จริงเขาไม่ได้ร้องเพลงเมื่อกี้เพื่อซ้อมหรอก แต่มันเป็นนิสัยที่เขาทำมาตั้งแต่สมัยเด็ก เวลารู้สึกท้อแท้ผิดหวัง สองสาวรีเควสขอให้โฟลอนร้องอีกหน โฟลอนเขินนิดๆ ก่อนจะตอบรับ

แต่ทันใดนั้นเองก็มีเสียงกรี๊ด ทำเอากระจกสั่นไปทั้งตึก ถึงยังมองไม่เห็นว่าเป็นอะไร แต่ทั้งสามก็รู้สึกว่ามีบางสิ่งกำลังใกล้เข้ามา

เสียงฝีเท้า แปะ...แปะ...แปะ...

ในความมืดปรากฏร่างของเด็กสาวอายุราว 13-14 ปี

"เด็กผู้หญิง?"

"ไม่ใช่ ดูดีๆ สิ"

 

 

 

ปีกโปร่งแสงด้านหลัง...เด็กคนนี้ไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็น "ภูต"

 

"เจอแล้ว เจอจนได้!!"

 

เด็กสาวส่งเสียงกรีดร้องอีกครั้ง คราวนี้กระจกอาคารเรียนแตกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับพุ่งเข้ามาเล่นงานทั้งสามคนด้วย แต่โชคดีที่หลบทัน

"นี่! ทำไมภูตตนนั้นถึงทำแบบนี้ล่ะคะ!?"

"เด็กคนนั้นกำลังคลั่ง"

"คลั่ง?"

"อื้อ เพลงศักดิ์สิทธิ์เหมือนอาหารอย่างหนึ่งของภูต เวลาที่ภูตไม่ได้ฟังเพลงศักดิ์สิทธิ์เป็นเวลานานๆ แบบคนถูกปล่อยให้หิวก็จะเสียสติคลุ้มคลั่งแบบนี้แหละ"

"หยุดภูตที่คลุ้มคลั่งไม่ได้เลยเหรอคะ!?"

"การจะหยุดภูตที่คลุ้มคลั่ง ต้องเล่นเพลงศักดิ์สิทธิ์ที่ทำให้ภูตตนนั้นพอใจ และจำเป็นต้องมีการแก้ไขสัญญา...แต่เราไม่มีวันแมนออเคสตร้าเอาไว้เล่นเพลงศักดิ์สิทธิ์ แต่ถึงมีก็เถอะ คนปลายแถวอย่างฉันไม่น่าเล่นเพลงที่ทำให้เค้าพอใจได้หรอก"

ตามทฤษฎีแค่เล่นเพลงที่ภูตตนนั้นๆ รู้สึกพอใจก็จบ แต่ถ้าหากเป็นภูตที่มีการปรับสภาพร่างกายตัวเองให้เข้ากับเพลงของดันทิสต์ที่ตนทำสัญญาด้วย มีโอกาสสูงมากที่จะไม่รับเพลงของคนอื่น

เพลเซ่บอกว่าอย่าเพิ่งยอมแพ้ง่ายๆ สิ แถมปล่อยไว้แบบนี้ภูตสีแดงนั่นก็น่าสงสารออก พรีเน่เลยพูดขึ้นมาว่าในห้องฝึกซ้อมมีวันแมนออเคสตร้านี่นา โฟลอนจึงนึกได้ว่าห้องฝึกซ้อมหมายเลข 4 กุญแจมันพังอยู่ น่าจะเข้าไปได้ ทั้งสามเลยพากันลี้ภัยไปห้องฝึกซ้อมหมายเลข 4

 

 

 

แม้จะกางวันแมนออเคสตร้าเตรียมออกมาพร้อมแล้ว แต่ไอ้เวรนี่มันก็ยังแหย -_-'  เมื่อโฟลอนเห็นพลังมหาศาลที่ภูตสีแดงปล่อยออกมา มันถึงกับอึ้งจนขยับนิ้วไม่ออก

(คนอย่างฉันไม่มีทางยับยั้งภูตแข็งแกร่งขนาดได้แน่...)

เพลเซ่เห็นแล้วคงรำคาญ เลยจะเล่นเองเลย แต่เพลเซ่ยังไม่เคยได้รับการฝึกฝนมาก่อน เลยทำไม่ได้แม้กระทั่งกางวันแมนออเคสตร้า

"ฉันจะต้องเป็นดันทิสต์ที่เก่งอย่างคุณพ่อ จะต้องเป็นให้ได้! ฉันไม่มายอมแพ้ที่นี่หรอก!"

"อา..."

ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาบนหัวโฟลอน...คืนจันทร์เต็มดวงที่เขาเจอกับภูตสีแดง เป็นครั้งแรกที่มีคนชมเขา ต้องการเขา เพราะอย่างนั้นเองโฟลอนจึงได้อยากเป็นดันทิสต์เพื่อรักษาสัญญาในตอนนั้น แม้ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอจะอยู่แห่งหนใด แต่เขาก็อยากให้เธอได้ฟังเพลงของเขาอีกครั้ง เพื่อให้เธอดีใจ...ฉะนั้นเขาเองก็จะมาจบที่นี่ไม่ได้

ไม่เกี่ยวหรอกว่าจะทำได้หรือไม่ ตอนนี้เขาคิดแค่ว่าอยากให้ภูตตรงหน้ารู้สึกดีใจ อยากจะช่วยเยียวยาเธอเท่านั้น สองแฝดได้ฟังเพลงของโฟลอนถึงกับขนลุกซู่...

นี่หรือคือเพลงศักดิ์สิทธิ์ที่แท้จริง...?

ภูตเด็กสาวผมแดงหยุดขยับตัว และฟังเพลงของโฟลอนอยู่เฉยๆ

หลังเล่นเพลงจบแล้ว ยังไม่รู้ว่าเพลงของเขาจะสำเร็จหรือไม่...โฟลอนเลยบอกให้พี่น้องยูกิริอย่าเพิ่งเข้ามาใกล้ ถ้าเกิดอะไรขึ้นให้รีบหนีทันที โฟลอนยื่นมือไปหาภูตผมแดง เธอโผเข้ามาหาเขา....

 

พร้อมหมัดขวาตั๊นหน้าโฟลอนอย่างจัง...

 

 

 

"คิดจะให้ฉันรอกี่ปีเนี่ยหา!?"

 

"เอ๊ะ...? เอ...เอ่อ..."

ไม่ทันไรโฟลอนก็โดนอีกหมัด

"นี่ โฟลอน ฉันเอง โคติคาร์เต้ไง นายคงไม่ได้ลืมฉันหรอกนะใช่มั้ย!?"

"เอ่อ...ขอโทษ"

ขวาตรง โชะ! เต็มจมูก

"โอ๊ย!?"

"นี่นายจำภูตที่ตัวเองทำสัญญาด้วยไม่ได้เหรอ!? คืนจันทร์เต็มดวงเมื่อ 12 ปีก่อน บนหลังคาสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าน่ะ..."

โฟลอนนึกถึงตอนที่เขาเจอกับภูตพี่สาวสีแดง พอพี่สาวคนนั้นบอกให้หลับตา เขาก็หลับตาลงอย่างว่าง่าย พร้อมรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นๆ บนหน้าผาก กว่าจะรู้ว่านั่นคือจุ๊บก็อีกหลายวันให้หลังจากนั้น และมารู้เอาตอนเข้าเรียนที่โรงเรียนแล้วนี่แหละว่ามันคือการทำสัญญาของมนุษย์กับภูต...

"ผะ...ผู้หญิงเมื่อตอนนั้นเรอะ!?"

"ใช่น่ะสิ นึกออกแล้วเหรอ"

"อ่า เอ่อ ไอ้จำมันก็จำได้หรอก ผู้หญิงในตอนนั้นดูคล้ายเธอจริงๆ แหละ แต่ว่าเค้าดูเป็นผู้ใหญ่กว่านี้..."

"........."

กร่อบ! เสียงเหมือนกระดูกขาโฟลอนจะหัก ตัวเล็กแต่แรงเยอะจริงๆ...

"คิดว่าความผิดของใครล่ะ!? ที่ฉันตัวเล็กลงแบบนี้ก็เพราะนายไม่ได้ให้ฉันฟังเพลงศักดิ์สิทธิ์มาตั้ง 12 ปีไม่ใช่เหรอ!? ความผิดของนายแหละ รับผิดชอบซะ!"

"ขะ...ขอโทษ"

โฟลอนขอโทษโดยยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าอะไรเป็นอะไร...

เพลเซ่มองโฟลอนที่กระเสือกกระสนคลานหนีโคติคาร์เต้ที่ไล่ถีบ...

"แปลว่าเพลงศักดิ์สิทธิ์ของคุณโฟลอน ใช้ได้ผลสินะ?"

"คงใช่..."

 

=====================================================

 

ฤดูกาลว่ายเวียน มาจนถึงฤดูใบไม้ผลิของปีการศึกษาใหม่ โฟลอนได้เลื่อนชั้นอย่างเฉียดฉิวด้วยการทำสัญญากับโคติคาร์เต้นั่นเอง

ผอ.เรียกตัวให้โฟลอนไปพบที่ห้อง เพราะว่ามีนักเรียนใหม่ปีนี้ที่เจาะจงเลือกเขาให้เป็นผู้ดูแล

เนื่องจากโรงเรียนทอร์วิสมีจำนวนอาจารย์ไม่พอกับนักเรียน เลยให้นักเรียนวิชาเฉพาะทาง (ปี 3-4) เป็นคนสอนนักเรียนวิชาพื้นฐาน (ปี 1-2)  ผอ.เลยเรียกตัวโฟลอนมาถามว่าจะโอเคกับเรื่องนี้มั้ย ซึ่งโฟลอนก็ตอบตกลง ผอ.เลยเรียกนักเรียนใหม่ที่ว่านั่นเข้ามา ซึ่งก็คือ สองแฝดยูกิรินั่นเอง

ทักทายไม่ทันไร เพลเซ่ก็พุ่งเข้ากอดโฟลอนซะแล้ว ทำเอาโคติคาร์เต้สะดุ้งอย่างภาพ

 

 

 

 

รูปจากโนเวล Beginning Crimson ค่ะ

 

 

 

แล้วก็บังเกิดศึกชิงนาง (?) ขึ้นในห้อง ผอ.  พรีเน่เลยต้องขอโทษเป็นการใหญ่ที่พี่สาวฝาแฝดของเธอมาเอะอะโวยวายในห้อง

"ออกไปห่างๆ!"

"ทั้งสองคน พอซะทีเถอะน่า"

"ห้ามยึดรุ่นพี่ไว้คนเดียวนะคะ"

"ยังไงก็ช่าง ไปห่างๆเลยไป!"

"ไม่ได้ค่ะ จากนี้ไปรุ่นพี่จะเป็นคนคอยดูแลพวกเราแล้ว ต้องอยู่ด้วยกันตลอดค่ะ"

"อย่ามาพูดบ้าๆ ยกเลิก ยกเลิก! นี่ เจ้าแว่นผมทอง! ยกเลิกคำสั่งเมื่อกี้เดี๋ยวนี้!"

"ฮ่ะๆๆ ไม่ได้แล้วล่ะครับ เพราะตัดสินใจเรียบร้อยไปแล้ว"

"แก----------"

"โคติคาร์เต้ หยุด หยุดทีเถอะ! ขอร้องล่ะ!!"

"ใช่ค่ะ ตัดใจซะเถอะ นี่เป็นเรื่องที่ตัดสินใจไปแล้วนะคะ"

ดูเหมือนว่าโคติคาร์เต้จะหมดความอดทน เลยกางปีกออกมา

 

 

"นี่มันของฉันนนนนนน!!!"

 

เสียงหน้าต่างห้อง ผอ.แตกกระจายพร้อมเสียงตะโกนราวเด็กเอาแต่ใจของโคติคาร์เต้

ทางด้านยูฟินลี ก็โผล่หน้ากลับมาโรงเรียนในรอบ 1 เดือน ว่าไปแล้วเวลาทำงานของเธอมากกว่าเวลามาโรงเรียนซะอีก (ยูฟินลีสอบเอาใบอนุญาตทำงานเป็นดันทิสต์ได้ตั้งแต่ยังเรียนไม่จบค่ะ ถือว่าเป็นอัจฉริยะมากๆ ในรอบ 10 ปีจะมีสักคนเลยทีเดียว) พอเดินเข้ามาก็เห็นควันดำๆ ลอยออกมาจากห้อง ผอ. เหมือนมีระเบิดหรือเทโรริสต์ก็ไม่ปาน ภูตกับอาจารย์คนอื่นๆ พากันรีบร้อนไปห้อง ผอ. ในขณะที่ยูฟินลีไม่ได้รีบร้อนอะไร ก่อนจะเอ่ยออกมาว่า

 

"ตาแก่บ้านั่น คงเจอของเล่นใหม่ที่คุ้มค่ากับการเย้าแหย่แล้วสิท่า"

 

ถึงเป็นสาวสวย แต่คำพูดคำจาเจ๊ยูฟินลีห้าวๆ แบบผู้ชายเลยนะ เรียก ผอ.ว่า クソジジイ ด้วย =w= แน่นอนว่ายูฟินลีก็เคยเป็นหนึ่งใน "ของเล่น" ของ ผอ. ด้วยเช่นกัน...

"แหม ฤดูใบไม้ผลิแล้วนะครับเนี่ย"

ฤดูใบไม้ผลิ

ฤดูแห่งการเริ่มต้น...ใช่แล้ว แค่เริ่มต้นเท่านั้น...

 

Continue to Chapter 1

 

 

 

ระบายนิด เมื่อกี้โคตรเซ็งเป็ดเลยค่ะ กด publish เอนทรี่อย่างปลอดภัยแล้ว มา edit แก้ใส่ลิงค์ ใส่รูปเพิ่ม ทีนี้เราดันกดออกก่อนมันจะออโต้เซฟเสร็จ หายไปเกินครึ่ง (เพราะมันออโต้เซฟถึงแค่นั้นมั้งแล้วเรากดออกก่อน) นั่งพิมพ์ใหม่หมด เช็ดเป็ด หมดกำลังใจสุดๆ Orz ยังไงอารมณ์มันก็ไม่เหมือนตอนพิมพ์รอบแรกอ่ะ

รายละเอียดที่มากกว่านี้ มีการนำไปเขียนเพิ่มเป็นโนเวลเล่ม Beginning Crimson ค่ะ ลองหาอ่านกันได้

หมดโซนบ่น พบกับบทแรกได้ในวันพฤหัสนะคะ หรืออาจจะศุกร์ แต่คิดว่าพฤหัสมากกว่า