- สามารถนำบทความนี้ไปเผยแพร่ที่อื่นได้หรือไม่?

ได้ค่ะ แต่กรุณาลิงค์กลับมาที่นี่ด้วย อยากได้คนคอมเมนต์อ่ะ เป็นกำลังใจ TwT แค่ลิงค์กลับมามือไม่ด้วนหรือถึงขั้นเสียชีวิตหรอกนะคะ ใช่มั้ย???

- Kinetic Novel คือ?

นิยายแบบดิจิตอล สำหรับอ่านบนคอมหรือดูกับเครื่องเกม มีภาพ มีดนตรีและเสียงพากย์ประกอบ 

- นอกจากโพลิโฟนิก้าซีรีส์แล้วยังมีเรื่องอื่นอีกหรือไม่?

ลองดูที่ http://www.kineticnovel.jp ค่ะ

 

คำเตือนก่อนอ่าน

กรุณาทำใจกับสำนวนคนแปล และอาการโฮกฮากวี้ดว้ายที่อาจแทรกๆ ลงไปในบทความด้วยนะคะ ขอออกตัวก่อนว่าเจ้าของบล็อกก็ไม่ได้เก่งเด้อ ไม่ได้แปลนะคะ แค่สรุปเฉยๆ เพราะถ้าแปล เจ้าของบล็อกคงหัวหงอก ไม่ต้องทำมากินอะไรแล้ว เหอๆ

 

สารบัญเรื่องย่อ Shinkyoku Soukai Polyphonica Memories White Kinetic Novel

 

Prologue -หนึ่งวันธรรมดาบนโรงเรียนเกาะภูต-  | Read

First Emotion | Part 1 | Part 2 | Part 3 | Part 4 

Endres Aria | Part 1 | Part 2 | Part 3 | Part 4 | Part 5

 

Complete! 

อ่าน Crimson Series | Read

อ่าน Black Series | Read 

 

 

 
  「ねえ、スノウご存知ですか? 犬の忠誠心は素晴らしいものだそうですよ。 
捨てられたと分かっていても、待ってと言われれば死ぬまで主人を待ち続けるとか
・・・
今度、何年くらい保つかためしてみませんこと?
 
"นี่ รู้มั้ยจ๊ะสโนว์? หัวใจซื่อสัตย์ของหมาเป็นสิ่งที่วิเศษมากเลยนะ แม้รู้ตัวว่าจะถูกทิ้ง
แต่ถ้าสั่งให้มันรอ มันก็จะรอเจ้านายเรื่อยไปจนกว่าจะตาย...
คราวหน้า ลองดูกันดีมั้ยจ๊ะว่าจะทนรอได้กี่ปี?"
 

 

เอาล่ะ มาถึงเรื่องย่อของ Memories White ที่หลายคนรอคอย (มั้ง...) แล้วนะคะ อ่านภาคนี้แล้วจะได้อารมณ์ต่างจาก Crimson ออกไปเลย ภาคนี้จะได้กลิ่นของสคูลไลฟ์และความคอมเมดี้ที่มากกว่า Crimson ถ้าบอกว่า Crimson เด่นในด้านเนื้อเรื่องที่ลุ้น เร้าใจ พลิกไปพลิกมา  White คงจะเด่นในด้านความลึกซึ้งของเนื้อเรื่อง คู่ของบลังก้ากับสโนว์ก็น่ารักไปอีกแบบ จะออกแนวโรแมนติกมากกว่าคู่เจ๊แดง-เจ้าจืดหน่อย เพลงประกอบก็โรแมนติก เข้ากับธีมเรื่องที่เป็นสีขาวมากๆ เสียอย่างเดียวว่าเพลงน้อยไปหน่อย ใครที่ชอบอะไรแบบกุ๊กกิ๊กคงถูกใจแน่นอน อาจจะเพราะคนเขียนเนื้อเรื่องของ White เป็นผู้หญิงล่ะมั้ง ลองอ่านกันดูนะคะ รับรองประทับใจชัวร์ ว่าแล้วขออวดหน่อย ฮ่าๆ

http://darkneon.exteen.com/20090525/showcase-polyphonica

ตอนนี้แผ่นแท้เอาขึ้นหิ้งบูชาไปแล้ว ทำ ISO เก็บแบคอัพใส่แผ่นไว้ =w= 

ทำความเข้าใจกันก่อนสักนิด

- เห็นแบ่งจำนวนพาร์ทแล้วอย่าเพิ่งสยองขวัญกันนะ เหอๆ คิดซะว่าบทนึงของขาวเท่ากับสองบทของภาคแดงละกัน แบ่งเผื่อไว้ เพราะปัจจุบันยังปั่นอยู่ กร๊าก เป็นการคำนวณเฉยๆ ค่ัะ

- คนแต่งคนละคนกับ Crimson นะคะ โดยคนแต่งภาค Crimson เป็นชาย ชื่อ Sakaki Ichirou ส่วนคนแต่งภาค White เป็นหญิง ชื่อ Takadono Madoka ค่ะ แต่อย่างที่รู้กันว่าโพลิโฟนิก้าเป็นซีรีส์ที่วาร์ปไปมา รับเชิญกันเองภายในซีรีส์ เพราะมันคือ Shared World ที่เป็นจุดขาย

- ควรอ่านเนื้อเรื่องของภาค Crimson ที่เราเคยทำไว้ก่อนหน้านี้ อาจจะเข้าใจเรื่องได้มากขึ้น (และเห็นคนที่คุ้นหน้ากันดีออกมามีบทด้วย แม้เพียงกะตึ๋งก็ตาม ฮ่าๆ) แต่ถ้าไม่เคยก็ไม่เป็นไรค่ะ เพราะซีรีส์นี้เขียนออกมารองรับคนที่ไม่ได้ตามทุกภาคอยู่แล้ว

- Memories White เป็นบทสรุปจบอาร์ค...เอ่อ รู้สึกทาง official จะใช้ชื่อว่าอาร์ค 炎帝の紋章 Entei no Monshou  "ตราแห่งจักรพรรดิอัคคี" ฉะนั้นจึงมีการเท้าความกลับไปเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นก่อนหน้าค่อนข้างเยอะถึงเยอะมาก อย่าอ่านข้ามล่ะ...

- ภาค White เป็นภาคอดีตหลายพันปีก่อนซีรีส์อื่นๆ และสมัยนั้นยังไม่มีการใช้วันแมนออเคสตร้าอย่างแพร่หลาย แต่จะเล่นเพลงกันยังไง...ลองดูกันค่ะ

อยากให้ลองอ่านภาคนี้กันก่อน เพราะโนเวลของ Crimson จะมีอ้างถึงภาค White พอสมควร พออ่าน Crimson ภาคทำงานจะได้ไม่งง

 

=============================================================

 

 

ในแต่ละวันแต่ละวัน รู้สึกว่าสูญเสียประสาทสัมผัสของตัวเองไปทุกที

ไม่ว่าจะสีของดอกไม้ที่เธอเคยบอกว่าสวยงาม ความเขียวชอุ่มของแมกไม้ เสียงนกที่เธอชอบ เสียงน้ำไหล สิ่งที่เคยทำให้รู้สึกดี ตอนนี้มันไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว

แม้เป็นไปอย่างทีละเล็กทีละน้อย แต่ทุกสิ่งทุกอย่างกำลัง---หายไป

ไม่สิ

(จะยังไงก็ช่าง เพราะฉันเสียทุกอย่างไปหมดแล้วนี่่...)

เขาเสียสิ่งสำคัญสำหรับตัวเองไปทุกสิ่ง ทุกคนตายหมดแล้ว...ทิ้งเขาไว้เพียงคนเดียว

เวลาผ่านมานานแล้วหลังจากพวกเขาได้จากไป แต่สำหรับภูตแล้ว มันเป็นเวลาแค่ชั่วอึดใจเท่านั้น แต่การที่ต้องอยู่ตัวคนเดียว ทำให้เขารู้สึกราวกับเป็นเวลาชั่วนิรันดร์ แล้วเขาก็เห็นหิมะตกลงมา...

"อีเทอร์นัลเลีย..."

เขายื่นมือออกไปรับหิมะ แล้วพึมพำชื่อของ <เทพีขาว> ซึ่งไม่มีตัวตนอีกแล้วในโลกนี้

"โธ่เว้ย! ทำไม..."

ไม่อยากเห็นอะไรที่เป็นสีขาวอีกแล้ว เพราะเมื่อเห็นทีไร ก็นึกถึงพวกเขาขึ้นมาทุกที...

เขาเฝ้าทนรอเวลาให้ฤดูหนาวที่หิมะโปรยปรายหายไปจากโลกนี้...หายไปจากใจของตัวเอง

"ทำหน้าอย่างกับคนตายเลยนะ"

อยู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียง มีหญิงสาวผมแดงคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น 

 

 

"เอริฟาส...หรือจะเรียกอัลบิโอน่าดี นายเสียชื่อแกนไปแล้ว ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรจะเรียกยังไง"

เธอคนนี้คือพลังของโลก มีพลังที่คล้ายกับเขา มีบทบาทหน้าที่เดียวกับอีเทอร์นัลเลีย และอยู่มาตั้งแต่โลกนี้ได้ถือกำเนิดขึ้น

---เทพี

"มีธุระอะไร ฉันไม่อยากเจอเธอนักหรอก"

"นายรู้เรื่องที่เกาะภูตกำลังลดระดับลงเรื่อยๆ แล้วใช่มั้ย"

"อื้อ"

"การจะยับยั้งเหตุการณ์นี้ ไม่ว่ายังไงก็จำเป็นต้องมีร่างทรงที่เล่น 'เพลงนั้น' ได้"

"แล้วไง?"

"แม้จะตามหาทั่วทั้งทวีป แต่หายังไงก็ไม่เจอ เลยมีการตกลงว่าจะไปค้นหาที่อีกโลก ฉันอยากให้นายมาช่วยได้แล้ว"

"ไปใช้คนอื่นเถอะ ฉันไม่ว่าง"

"อะไรนะ?"

"เดี๋ยวฉันจะไปตามหาพวกนั้น"

และในตอนนั้น มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาเป็นครั้งแรก

"ระยะนี้ไม่ค่อยอยากเห็นหิมะเท่าไหร่เลยไม่ได้ลงไปข้างล่างซะที พวกนั้นอาจกลับมาเกิดใหม่แล้วก็ได้ ฉันก็ต้องไปรับใช่มั้ยล่ะ อีเทอร์นัลเลียขี้เหงาจะตายไป แถมถ้าปล่อยไว้เฉยๆ ก็ไม่รู้ว่าแองเจโลกับแองเจลิก้าจะก่อเรื่องอะไรอีก..."

"อสูรขาว"

"ฉันรอมาตลอด รอให้พวกนั้นกลับมาเ้กิดใหม่ รอเวลาที่จะได้กลับไปใช้ชีวิตเหมือนแต่ก่อนอีก ฉันรอมานานพอแล้ว ฉันต้องไปรับ..."

"อีเทอร์นัลเลียที่เป็นเสาหลักของโลกนี้จะกลับมาเกิดใหม่ในสักวัน...แต่มนุษย์จะไม่กลับมาเกิดใหม่ รอนานเท่าไหร่ก็เปล่าประโยชน์ แองเจโลกับแองเจลิก้าเป็นมนุษย์ มนุษย์ที่ตายไปแล้วไม่มีทางฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้"

"เงียบนะ...ทำไมถึงได้มั่นใจนักว่ามนุษย์จะไม่กลับมาเกิดใหม่"

"มันคือกฎของโลกนี้ ผู้ที่มีวัฏจักรเวียนว่ายตายเกิดมีเพียงพวกเรา---ภูตต้นกำเนิดและอสูรศํกดิ์สิทธิ์เท่านั้น...แต่ก็ไม่มีใครพิสูจน์ได้ว่ามันคือเรื่องจริงรึเปล่า"

"ต้องกลับมาแน่ พวกนั้นไม่มีวันผิดสัญญากับฉันหรอก!"

"ความตายมันเป็นเช่นนี้แหละ ยอมรับเถอะ อสูรขาว"

"ไม่!"

"เวลาล่วงเลยมาหลังจากนั้นได้ 200 ปีแล้ว...แต่ว่านายก็ไม่ยอมตัดใจซะที ไม่สิ หรือควรบอกว่าไม่เข้าใจซะมากกว่า"

"หมายความว่ายังไง?"

"นายเหมือนกับเด็กมนุษย์ไม่มีผิด เหมือนกับเด็กที่ได้เห็นศพของแม่ แล้วคิดเอาเองว่าแม่แค่หลับไปเฉยๆ และอยู่ข้างๆ ไม่ยอมห่างไปไหน ต่อให้ตามหาจากนี้เรื่อยไปอีกกี่ร้อยกี่พันปี นายก็ไม่มีวันได้สิ่งที่ตัวเองปรารถนาอีกเป็นครั้งที่สองแล้ว ฉันอยากพูด